Wymiennik płytowy czy płaszczowo-rurowy? To pytanie wraca przy niemal każdym projekcie układu odzysku energii i nie ma na nie jednej uniwersalnej odpowiedzi.
Wymiennik płytowy sprawdza się tam, gdzie liczy się kompaktowość: duża powierzchnia wymiany ciepła zmieszczona w małej przestrzeni oraz wysokie współczynniki przenikania ciepła (efekt turbulencji w wąskich kanałach) pozwalają uzyskać niewielkie różnice temperatur między mediami. Jego słabą stroną jest wrażliwość na zanieczyszczone medium – wąskie kanały między płytami łatwiej się zapychają, co przekłada się na częstsze czyszczenie i przeglądy. Warto pamiętać, że wymienniki płytowe różnią się konstrukcją (uszczelkowe, lutowane, spawane), a każda z tych odmian ma inne limity ciśnienia i temperatury pracy.
Wymiennik płaszczowo-rurowy to konstrukcja bardziej tolerancyjna wobec trudnych warunków pracy, takich jak wysokie ciśnienia, duże różnice temperatur m.in. dzięki możliwości zastosowania głowic pływających i kompensatorów) oraz zanieczyszczone medium. Kosztem jest większy gabaryt i zwykle wyższy koszt materiałowy. W zamian otrzymujemy urządzenie, które w rafineriach, elektrowniach czy zakładach chemicznych pracuje wiele lat, wymagając rzadszych – choć wciąż koniecznych – przeglądów i czyszczenia.
W praktyce dobór wymiennika to zawsze kompromis między efektywnością, odpornością na zanieczyszczenia medium, a kosztami eksploatacji. W M.A.S. każdy projekt układu odzysku energii zaczynamy od analizy parametrów procesu, a dopiero na tej podstawie dobieramy typ wymiennika, materiały i konfigurację przyłączy pod konkretną instalację.
